Ang Pinakanakakainis Na Karanasan Ko Ngayong Pasko.

Ngayon ay huling araw ng taong 2011 sa buwan ng Disyembre. Syempre, dito sa aming lugar talagang ramdam mo na ang simoy ng Bagong Taon. Kanina pang umaga nagkakasiyahan ang mga tao dito. Mga maiingay na videoke na nirentahan lang mga nagkakantahan dito na malapit din sa amin. Sa totoo lang, paggising na paggising ko mga nakakarinding tinig na sana ay hindi magpagalit sa kalangitan ang bumungad sa aking umaga. Wala akong karapatang mainis. Pasado alas-diyes na ng umaga kasi.

Siyempre pa, wala ng pinakamapalad sa araw na ito kundi ang mga may-ari ng maliliit na tindahan dito sa aming lugar. Subdivision kasi ito. Natural lang naman na marami ang magtinda-tinda dito. Karagdagang hanap-buhay na rin. Naging napakapalad ng mga may-ari ng tindahan gayundin ang kanilang mga tindahan dahil sa dagsang pamimili ng mga tao dito ng alak, sigarilyo, mga produkto na gagamitin sa inaabangang Media Noche, pan-regalo at ang mga load ma lalong mabili para mabati ang mga kaanak at kamag-anakan na hindi kapiling ng ilan dito. Hindi na bababa sa mahigit sa Php 3000 ang magiging benta mo sa isang gabi lang kung ikaw ay may tindahan. Medyo nakakainis lang dahil hindi na kami nakakapagtinda ngayon. Hindi na binalak ng nanay ko na magbukas ng tindahan dahil ayaw daw niya na natutulog lang ang pera niya sa isang negosyo na alam naman niyang hindi maibabalik ng higit pa sa inaasahan o kahit buo man lang ang kanyang puhunan. Isa pa, ayaw niyang panghabang buhay na nakakulong sa tindahan. Mas gusto pa niya ang maglakwatsa at mamasyal sa aming mga kamag-anak sa Maynila at karatig na lugar.

Sa totoo lang mababaw na bagay lang naman ang kinaiinisan ko. Mga maliliit na bagay lang na hindi nagtatagal ng maghapon. Likas kasi akong masayahin. Ngunit minsan, ay mapagtanim ako ng galit sa mga taong napakalaki ang ginawang pagkakasala sa akin. Isa sa mga pinakakinaiisan ko ngayong panahon ng kapaskuhan ay yung pagka-antala ng naging sweldo ng aking nanay sa kanyang pagiging guro sa Maynila. Kaya ang resulta konti lang ang naging handa namin. Hindi tulad noong nakaraang taon na halos umapas ang mahabang mesa namin sa dami ng mga handa. Pero laking gulat namin, dahil sa kakaunting handa namin, nabusog kami. At mas malaki pa sa pakwan ang mga tiyan namin.

Bago pa ang nakatakdang Noche Buena, namili kami ng nanay ko sa Nesabel. Ito ay mahigit isang kilometro ang layo lamang mula sa aming bahay. Dahil ayaw na namin dumayo pa sa SM na nasa kahabaan ng kalye sa may Baliuag, nagpasya na lang kami na dito na lang sa Nesabel. Pero laking-gulat namin at talagang nakakainis, inabutan kasi namin ang napakaraming tao. Halos hindi na mahulugan ng karayom sa dami. Siksikan pa at napakainit. Kung nagkataong bagong ligo kami ng nanay ko, malamang paglabas namin ng gusaling iyon amoy anghit at amoy paktol na kami. Karamihan kasi sa mga namimili doon mukhang bagong bangon lang sa higaan at bakas pa sa mukha ang muta at natuyong laway. May nakita kasi akong ganoon na mamimili. Hehehe. Pero kahit ganon, pinagtiyagaan namin. Todo higpit kasi ang nanay ko sa pagba-budget nya para sa Noche Buena. Napakahaba pa ng pila para sa pagbabayad ng pinamili. Ultimo mga hagdan nagkaroon ng pila. Nakakainis lang dahil nagkaroon ako ng mnatinding hilo at pagkaliyong nararamdaman. Takot kasi ako sa matataas na lugar. Iyong hagdan kasi masyadong matarik. At hindi ko kakayaning pumila ng napakatagal sa may hagdan makpagbayad lang. Sa awa naman ng Diyos, nakatapos kami sa pamimili bandang 1:30 na ng hapon. Lagpas na sa tanghalian.

Noong ika-26 ng Disyembre, nagpunta kami ng nanay ko sa Maynila. Sa kanto pa lang ng Cruz Na Daan, alam naming mahihirapan kaming makasakay. Punong-puno kasi ang mga bus na sasakyan papuntang Maynila. Mabuti na lamang at dumaan kami sa Sampaloc at dinalaw ang aking tiyahin na pastora sa isang lokal na sangay ng CJOL sa Baliuag. Doon ay kumain muna kami ng palabok na mismong siya ang nagluto. Kasabay din noon ay inabot na rin niya ang magiging pamasahe namin paluwas. Pagkalabas namin ng kanyang bahay ay nahirapan pa rin kaming makasakay. Wala na kaming naging ibang paraan kundi ang sumakay sa istasyon ng Baliuag Bus sa Baliuag Loob o yung bayan mismo. Doon naranasan naming pumila ng mahaba makasakay lamang. Dagdag pa sa init ng aming ulo ang mga sumisingit. Mainit na ang aming mga ulo sinabayan pa ng mga sumisingit at mainit na panahon kahit hapon na. Sa wakas ay nakasakay naman kami at wala pang ikatlo ng hapon nakarating na kami sa aming destinasyon.

Sa bahay ng aking mga pinsang may maalwang buhay at malaki ang agwat ng edad sa akin kami nagtungo. Pinakain nya kami ng meryenda. At pinauwian pa kami ng tsokolate na maiinum na binili pa sa California, USA. Sa palagay ko, mahal yun. Hehehe. At sa palagay ko, tataba na naman ako ng husto. May pamaskong pera pa at pamasahe. Talagang sobrang ligaya ng lakwatsa namin.

Nagtungo naman kami sa Marikina kung saan nakita ko ang isang pares ng sapatos ng HIGANTE!!!! Pang-Guinness yata yun. Nakita ko rin ang ilog ng Marikina! Kahit nadisgrasya iyon noong bagyong Ondoy, humanga pa rin ako sa taglay na ganda nito. Nakakainis lang dahil marami kami naging bitbit noon. Lahat puro pauwi sa amin. Binisita namin sa Marikina ang tiyahin ko na matagal ko ng hindi nakita, si Auntie Paz. Napakalambing niya at napakahusay niyang tumugtog ng piano at keyboard. Nakakain pa ako at ng nanay ko noon ng handa nilang Dinuguan o Tinomis kung tawagin dito sa Bulacan. Nakita ko rin ang pinsan ko na si Manang Mae na hanggang sa edad niya na 54 ay wala pang asawa. Lahi namin sa aking nanay ay puro matatandang dalaga. Mukhang kapalaran ko ang mapabilang sa kanila. Wag naman sana!

Naging nakasaya ng araw na iyon para sa kin! Sana marami pang pasko ang magdaan na kasama ko sila! At kahit maramaing nakakainis na bagay ang bumungad sa kin, hindi pa rin matatawaran ang sayang idinulot ng Kaarawan Ni Kristo sa akin!!! Maligayang Bagong Taon!